Wieś Lusowo leży w gminie Tarnowo Podgórne, 14 km na zachód od Poznania nad, pięknym jeziorem rynnowym o tej samej nazwie. Tradycja wywodzi nazwę wsi od imienia Lusy - to znaczy rączy, zwinny - i wiąże ją z konnicą odpierającą ataki wroga zagrażającego Poznaniowi od zachodu. Trudno dziś powiedzieć, ile jest prawdy w tej ludowej etymologii. Więcej zaufania budzą natomiast informacje zawarte w "Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego" z roku 1884, gdzie zanotowano, iż Lusowo było starożytną osadą słowiańską z zabudowaniami palowo-nadwodnymi. Potwierdzają te informacje wykopaliska prowadzone w 1959 roku na północnym stoku Jeziora Lusowskiego, na terenach należących do Bolesława Tadeuszyka, Romana Okupniaka i przy świetlicy lusowskiej Archeolodzy znaleźli tam urny, szczątki naczyń i narzędzi oraz pierścień z brązu datowane na XII wiek.

Wreszcie Lusowo posiada prastarą "Metrykę" - łaciński dokument sygnowany w 1146 roku przez księcia Mieszka III, który głosi:

"Niech to będzie rzeczą wiadomą tak obecnym wszystkim wiernym, jak i przyszłym, że pan Książe Mieszko III po zwycięstwie, które odniósł w Poznaniu, wieś która nazywa się Lusowo, razem z chłopami w niej mieszkającymi oddał świętemu Piotrowi na odpuszczenie swoich grzechów. Te zaś są imiona chłopów w niej zamieszkujących: Sdebud, Stribs, Kozal, Utach, Golic, Nedam, Nasuc, Wilcech, Delay, Lanec, Crisan, Uscek, Skun. Wówczas Biskup świetlanej pamięci Boguchwał (autor kroniki) wziąwszy stułę, przybył przed ołtarz świetego Piotra i zagroził ekskomunikom tym wszystkim, którzy by się odważyli ową wieś zrabować, względnie chłopom w niej przebywającym w jakikolwiek sposób szkodzić, a w szyscy którzy przybyli i wysłuchali owego rozporządzenia, odpowiedzieli amen."

Jak więc wynika z cytowanej "Metryki", już w XII wieku Lusowo było zamieszkałą osadą, która na mocy powyższego dokumentu stała się własnością kapituły poznańskiej. Można przypuszczać, iż fakt ten poważnie wpłynął na przyszły los Lusowa. Wieś dawała katedrze dziesięciny, ale w zamian korzystała z jej posług religijnych i wiedzy w dziedzinie kultury rolnej. Prawdopodobnie jeszcze pod administracją kapituły rozrastająca się wieś rozpadła się na cztery mniejsze: Lusowo, Lusówko, Otowo i Politykę. W XV wieku Lusowo przeszło wręce prywatne i należało między innymi do rodziny Choimskich, apotem do Palmów. W II połowie XIX wieku Paulina z Objezierskich baronowa Richthofen zbudowała tutaj Pałac w stylu neogotyckim. Od 1898 roku, w rezultacie działan Pruskiej Komisji Osadniczej zaczęli napływać wokolice Lusowa koloniści niemieccy. W wyniku działań germanizacyjnych z części ziem majątku lusowskiego utworzono indywidualne gospodarstwa rolne o areale od 12-25 hektarów, przeznaczone dla Niemców, którzy osiedlali się najchętniej na terenie dzisiejszego Batorowa.