Lusowo wpisało się też w historię walki o niepodległość Polski, a to przez osobę generała broni Józefa Dowbora Muśnickiego, naczelnego dowódcy Powstania Wielkopolskiego, który w okresie międzywojennym był właścicielem majątku lusowskiego (batorowskiego). Tu też zamieszkali liczni powstańcy, zwłaszcza na terenie dzisiejszego Batorowa, aż do 1927 roku lezącego w obrębie wsi Lusowo (bez Sobiesierznia). Wierni swemu generałowi żołnierze wystąpili w 1923 roku z propozycją, aby część wsi zamieszkałej przez byłych powstańców oraz majątkowi ich dowódcy nadać nazwę Dowborowo dla uwiecznienia jego patriotycznych i wojskowych zasług. Jednak generał był osobą bardzo skromna i nie zaakceptował ich propozycji. W zamian zaproponował nazwę Batorowo. Po długich dyskusjach spełniono wolę generała Dowbora- Muśnickiego i od 1927 roku nazwa Batorowo obejmowała obszary wydzielone z Lusowa tj.dzisiejsze Batorowo oraz ulice Nową i Poznańską wraz z majątkiem generała. W 1955 roku ulice Nowa i Poznańska przyłączono wcałości do Lusowa. Odzyskana 11 listopada 1918 roku niepodległość otwierała przed mieszkańcami Lusowa nowe perspektywy. Wieś bardzo się ożywiła i to zarówno na polu gospodarki, jak i życia kulturalnego. Niemała w tym zasługa szkoły i kościoła parafialnego, o którego historii i działalności będzie mowa oddzielnie. W okresie międzywojennym istniała w Lusowie czteroklasowa szkoła podstawowa prowadzona przez jednego nauczyciela. Dzieci, które chciały ukończyć pełną, siedmioklasową szkołę musiały dojeżdżać do Tarnowa Podgórnego lub Ławicy. Ostatnimi przedwojennymi kierownikami byli Antoni Bober i Stanislaw Kośmider. Międzywojenne Lusowo tętniło życiem: działały takie organizacje, jak "Sokól", "Młode Polki", Chór Kościelny. Prowadziły one ożywioną działalność kulturalną: organizowały zabawy taneczne, majówki, dożynki, a miejscem był plac parafialny oraz teren nad jeziorem, gdzie w okresie letnim przyjeżdżali też mieszkańcy Poznania i okolic. Wieś miała swoje dwa sklepy spożywcze, było też dwóch handlarzy końmi i krowami. Działali liczni rzemieślnicy: dwaj kowale, dwaj szewcy, a ponadto murarz, dekarz, stelmach - kołodziej, rymarz. Była także przyjmująca porody akuszerka. Niestety, zbliżająca się II wojna światowa już wkrótce miała przerwać pomyślny rozwój Lusowa. W okresie okupacji Niemcy zamknęli szkołe i kościół. Okupant zabronił jakiejkolwiek działalności kulturalnej i politycznej. Mieniem kościelnym oraz majątkiem po generale Józefie Dowborze-Muśnickim zarzadzał najeźdźca, wielu rolników wysiedlono, ana ich gospodarstwa sprowdzono niemieckich kolonistów, aresztowano i zamordowano byłego kierownika szkoły Antoniego Bobra, w hitlerowskim obozie zginał w 1942 roku ks. proboszcz Antoni Czeszewski, kościół zaś zamieniono na magazyn. Życie zbiorowe zamarło: zlikwidowano polski handel i rzemiosło. We wsi pozostał jedynie sklep, prowadzony oczywiście przez Niemca, wktórym Polacy mogli kupować tylko piwo, naftę, karbid i inne drobiazgi. Przez sześć lat okupacji mieszkańcy Lusowa stracili niekiedy dorobek całego swojego życia, ale polskości się nie wyrzekli. Pamięć o powstaniu wielkopolskim i jego generale kazała im wierzyć, że ich ojczyzna jeszcze nie zginęła.